familie-eer

Ik heb diverse levensverhalen gelezen van vrouwen in het Midden Oosten zoals het verhaal van de Turkse immigrante Aysel Çalişkan. Haar vader behoorde tot de eerste generatie Turkse gastarbeiders in Nederland. Alle gevolgen van de onderdrukking van vrouwen lees je terug in dit verbijsterende verhaal. Van een gedwongen huwelijk op veertienjarige leeftijd, slavenarbeid bij de schoonouders in Turkije tot aan fysieke mishandeling. Het heeft me veel moeite gekost om het boek uit te lezen. Aan het einde wist ik waarom ik er moeite mee had. Wat mij irriteert is het niet opkomen voor jezelf, het jezelf conformeren aan de familie-eer, aan de angst dat anderen over je familie zullen roddelen. Het verhaal loopt gelukkig goed af met een jonge assertieve vrouw die zegt haar geluk te hebben gevonden. Wanneer ik naar haar leven kijk dan hoop ik dat velen in het Midden Oosten eenzelfde groei zullen doormaken. Zolang dit niet gebeurt is er geen voedingsbodem voor politieke vrijheid en democratie.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

roemloos leven

Enkele maanden na het overlijden van mijn vader zaten we naar Toon Hermans op tv te kijken. Toen er werd gelachen verdroeg ik dat niet en ging naar bed. Deze herinnering komt de laatste tijd bij me naar boven wanneer ik de deelnemers en presentatoren van spelletjes- en praatprogramma’s zie die op zoek zijn naar hun moment van roem. Ik vraag me af waarom ik beide situaties met elkaar verbind. Langzaam dringt het antwoord tot me door. Ik kon me pas echt overgeven aan het leven nadat ik mijn verdriet had verwerkt en losgelaten. De zoekers naar roem zullen in de meeste gevallen eerst hun moment van roem moeten beleven en loslaten voordat ze de vreugde van een roemloos leven kunnen ervaren.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

gevoelens aan een sterfbed

Vijftig jaar geleden was het overlijden van mijn vader een drama voor me. Ik belandde in een cocon van gevoelens waar ik geen grip op had. Pas tien jaar later herkende en erkende ik mijn gevoelens en begon ze te verwerken. Intussen zijn er in de afgelopen vijftig jaar meerdere familieleden na een kort of lang ziekbed overleden. Hun overlijden heeft me bewust gemaakt van de grote verscheidenheid aan gevoelens die ik daarbij ervaar. Allereerst het verdriet omdat ik een geliefde moet loslaten, de pijn van nooit meer. Naast de gevoelens van verdriet en pijn zijn er ook mooie gevoelens: het besef van de betrekkelijkheid van het leven, de blijdschap dat er een einde is gekomen aan het lijden, intense liefde, tedere dankbaarheid en gevoelens van verbondenheid en troost die je met elkaar deelt.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

de regisseur van zijn leven

Mijn broer heeft altijd de regie over zijn leven in eigen hand willen houden. In verband daarmee koos hij voor euthanasie. Hiermee is hem zijn jeugdtrauma bespaard gebleven om te moeten sterven door verstikking. Pas in het laatste half jaar van zijn leven liet hij de passie los die hij had ingezet om de typologie van Jung uit te diepen en leerde hij zich over te geven aan de mensen die hem liefhadden. Of zoals hij bij mijn afscheid zei: Het belangrijkste Willem is houden van. In zijn liefde verbond hij twee archetypische tegenpolen met elkaar: inzet en overgave. Zij vormen de rode loper naar zijn welverdiende geluk. Kees bedankt dat je mijn broer was en mijn broer wilde zijn. Bedankt ook voor je inspiratie en liefde, ik hou van je.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

tussen leven en dood

Ik ben vandaag diep geraakt door het stervensproces van mijn broer. Terwijl het leven rond zijn bed doorging in fluisterende gesprekken en lange stiltes kwam de tijd bij mij tot stilstand. Mezelf concentrerend op zijn in- en uitademing, was ik getuige van de moeizame hartslag van het leven, van de strijd tussen leven en dood. Met ingehouden adem zag ik hoe zijn leven langzaam oplost in de stilte. Heel even werd ik meegevoerd in zijn sterven maar toen zette de adem van het leven mij terug op aarde.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

feest van de verrukking

Wat me opvalt bij mensen die net gescheiden zijn is dat het leven soms één groot feest van verliefd zijn is. Het gevoel van verrukking dat ze ervaren zie ik ook terug bij degenen die de eerste stappen in een dieper bewustzijn zetten. Die beseffen dat het leven geen rugzak vol keien is maar een ruimte waarin je vrij kunt bewegen. Zij zullen echter ontdekken dat deze vrijheid leeg en vlak is tenzij je haar bestemming kent. Deze vind je in de liefde na de verliefdheid, in de stilte na de verrukking.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

gewoon ‘n verhaal

Er zijn levensverhalen die me verbazen. Verbazing over het grote aantal traumatische gebeurtenissen die andere mensen soms meemaken. In vergelijking met hun leven is mijn leven maar een kaal en saai verhaal. Ik zou het kunnen opleuken door de meest traumatische gebeurtenissen met emotionerende details te beschrijven en ze te bundelen zodat ze imponeren en overdonderen. Terwijl ik dit zeg besef ik dat kwaliteit niet afhankelijk is van kwantiteit. Het is niet het aantal gebeurtenissen positief noch negatief die het leven en de dood hun waarde geven. Deze waarde is eenvoudig en enkelvoudig. Ik ontdek haar in grote en kleine gebeurtenissen. Op de momenten dat ik deze waarde ervaar besef ik dat mijn levensverhaal een gewoon verhaal is en gewoon ‘n verhaal.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail