landschappen

Ik heb de afgelopen twee weken veel Spaanse landschappen gezien, van indrukwekkende rotspartijen tot droge uitgestrekte heuvels. Rijdend door dit indrukwekkende land moest ik denken aan de oorlogen die er waren gevoerd. Oorlogen gevoerd door krijgsheren en oorlogen gevoerd door boeren die het land probeerden te bedwingen. Tijdens mijn reis voerde ook ik oorlog, niet met het land maar met mezelf. Vruchteloos probeerde ik de beelden en gevoelens vast te houden die het land bij me opriep. Uiteindelijk besefte ik dat ik probeerde een landschap te scheppen dat al geschapen is. Ik liet los, keek en zag.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

perpetuum mobile

Vorige week was ik in een museum in Sevilla waar ik een schilderij zag waarop een stierenvechter zijn dapperheid en zelfbeheersing bewees ten koste van een stier. Dit beeld deed me denken aan terroristen die zichzelf in de politieke arena proberen te bewijzen ten koste van hun slachtoffers. Ook zag ik een schilderij waarop kinderen en een zwangere vrouw waren afgebeeld. Toen ik vervolgens het museum verliet zag ik op straat een trotse zwangere vrouw lopen. Plotseling drong de elegantie van het perpetuum mobile van leven en dood tot me door.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

laat los of ga ervoor

Veel mensen zijn ontevreden. Ontevreden over hun werk of relatie. Zetten zich klem door er niet over na te willen denken of door eindeloos te herhalen wat voor ellendig leven ze hebben. Uiteindelijk escaleert hun gevoel en nemen ze een beslissing waar ze later spijt van krijgen. Zit je in zo’n proces en wil je voorkomen dat de bom barst? Onderzoek dan wat je onrustig maakt of irriteert. Zijn er onvervulde wensen of verlangens? Laat ze los of ga ervoor.

Zie YouTube: Marianne Faithfull – The ballad of Lucy Jordan

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

geniet zolang het nog kan

Ik herinner me dat mijn moeder mij het advies gaf om van het leven te genieten want het leven is maar zo kort. De gedachte ‘geniet zolang het nog kan’ hoor ik vaker met name van mensen die geconfronteerd worden met het overlijden van geliefden. Mijn moeder en velen met haar bedoelde: ga er eens uit, ga op vakantie, ga leuke dingen doen. Soms lijken ze te zeggen: stop met werken. Ik heb gelukkig in mijn leven ervaren dat je kunt genieten van je werk. Nu ik ouder word en tegen mijn fysieke grenzen aanloop zoek ik iets anders. Niet langer het genot van de dopamine in mijn hersenen en de adrenaline in mijn lijf. Ik wil vaker de vrede van het zijn ervaren. Dit lukt het best wanneer ik rust neem en me overgeef aan de stilte. Dit is de reden dat ik mijn reguliere werkzaamheden beëindig. Het is niet zo dat ik niet meer aan het werk zal zijn. Ik wil actief middenin het leven staand de stilte ervaren, wetend dat mijn actieve leven uiteindelijk zal opgaan in de stilte.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

rustiger aan doen

Ik heb in mijn leven altijd gedaan wat aansloot bij mijn diepste overtuigingen en gevoelens. Het wordt echter fysiek steeds zwaarder om te voldoen aan de eisen die ik mezelf daarbij stel. Mijn lichaam leert steeds beter nee te zeggen tegen wat mijn geest van haar verlangt. Wil mijn geest nog iets bereiken dan zal zij moeten leren omgaan met de mogelijkheden van mijn lichaam. Ze zal moeten leren het rustiger aan te doen. Gelukkig heb ik ontdekt dat in de rust nieuwe deuren voor me opengaan.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

levensverhalen

Ik heb veel levensverhalen gehoord en autobiografieën gelezen. Ze verwonderen me iedere keer weer. Het wonder van de verschillen en van de overeenkomsten. De verschillen in tradities, normen en waarden en de verschillende traumatische gebeurtenissen die mensen meemaken. Het zijn echter vooral de overeenkomsten die me verwonderen. De kracht en liefde waarmee velen in het leven staan. Het is dit wonder dat maakt dat ik blij ben mens te zijn.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

repeterende ellende

Wanneer ik ziek ben en met koorts op bed lig heb ik soms nachtmerries waarin ik vruchteloos probeer om een mix van gedachten, gevoelens en handelingen als een puzzel in elkaar te passen. Ik moest hieraan denken toen ik op het punt stond om de autobiografie te lezen van een Pakistaanse vrouw. Op de achterkant las ik dat het boek ging over onderdrukking en misbruik. Een thema waar ik al veel over heb gelezen. Plotseling vroeg ik mezelf af: Wil ik me wel blijven onderdompelen in deze ellende? Het hoeft niet en het moet niet. Ik ben al vaak genoeg in de hel van het geweld afgedaald. Ik wil geen herhaling van zetten.

 

Print Friendly
facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail